عدالت یکی از مطلوب ترین خواسته های بشردر تمامی ادوار تاریخ بوده است. مطلوبی که منشا ء بسیاری ازخیزش ها و نظریات فلسفی و سیاسی نیز گردیده و طرفه آنکه بخش عظیمی از مصایب بشر ناشی از بدفهمی این مفهوم بوده است.عدالت در ساده ترین مفهوم خود به «قرارگرفتن شی درموضعی که شایسته آن است» تعبیر شده و به عبارت ساده، ترجمان همان عبارت عامیانه:« رسانیدن حق به صاحب حق است».
چشم هایی که وانمود می کنند از تحیر و شعف، غرق اشک و خونابه اند، سخنانی که بن مایه شان دروغ و هدف غایی شان توصیف یگانه گی و دردانه گی صاحب منصب یا مالک مکنت اند« نشانه های فیزیکی»، تابلو نوشته هایی با کلمات مبالغه آمیز، یادبودها و جماعت هلهله گر؛ شاعرانی که شهادت می دهند اسب شاه تا سحرگه سه کرّت زاییده و عالمانی که انتهای علم را در طره گیسو و ساغران سیمین ساق را شایسته خدمت اومی بینند،« نشانه های اجتماعی» این آفت هستند.
سخن گفتن از کنار نهادن اخلاق در جامعه به ویژه در سپهر امروز سیاست در ایران ، دست کم در چند سال اخیر؛ سخن تازه ای نیست و در میان گونه های بی اخلاقی، آنچه بیش از همه به چشم می آید و -شاید بهتر باشد بگوییم- به گوش می رسد و آه و فغان اهل نظر را نیز به دنبال داشته ، «دروغ» است. آشکاری زشتی دروغ یا گستردگی آیات و احادیثی که در مذمت این صفت ناپسند آمده، چنان است که تکرار دوباره آن در حوصله این نوشته نیست به خصوص اینکه جامعه اسلامی ما امروز از منابر و مواعظی که در قبح دروغ بگویند، خالی نیست.
اکنون که این سطور رقم می خورد، یک هفته از نهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی می گذرد و هرچند هنوز باید، نظر نهایی شورای محترم نگهبان در مورد انتخابات در حوزه قزوین،آبیک و البرز را به انتظارنشست اما درعین حال می توان با ارزیابی آنچه تاکنون رخ داده است، به دریافتی جامع از آن؛ دست یافت.
